Top Secret nr 2, 12/1990

Drugi w roku i jednocześnie drugi w historii numer Top Secret (nie licząc mocno kartograficznej „zerówki”) ukazał się w grudniu 1990. Nie można było jeszcze zaobserwować zbyt wielu zmian, nowych twarzy czy rubryk. Wydaje się, że był to raczej wystrzał z już wcześniej skrzętnie zgromadzonej amunicji, która nie załapała się do pierwszego pełnoprawnego numeru. Część z niej dostarczyli czytelnicy, jak Robert Głogowski, którego opis i mapę Pitfalla II wydrukowano, mimo iż dotyczyły 6-letniej gry. A dla fanów chętnie zaopatrujących redakcję nie było większego powodu do dumy w owym czasie, jak pokazanie kolegom swojego opisu wydrukowanego w prasie. Co do map, zamieszczano je bardzo chętnie, zarówno autorskie, od czytelników, jak i skopiowane z zachodniej prasy.

Na łamach pisma przeważały tytuły kilkuletnie, ale to już wkrótce miało się zmienić. „Gry docierają na giełdę […] zwykle szybciej, niż do nas zachodnie pisma z ich zapowiedziami” – czytamy we wstępniaku i można to odebrać jako zapowiedź zmian. Jedynie z grami na Atari jest problem, bo jest ich mało i handlarze nie chcą ich sprowadzać z Zachodu. Z powodu braku nowości fani firmy z logo Fuji czytać mieli o „grach już znanych, ale wciąż do zniesienia”.

Wracając do zmian, w Top Secret nr 2 nie mogło być ich za wiele również ze względu na cykl wydawniczy. Redakcja sama to przyznała, wspominając że wstępniak do „dwójki” pisany był w momencie, gdy kończył się druk numeru pierwszego, zaś słowa wstępu zawsze się pisze po złożeniu bieżącego numeru. Pewne nowe rzeczy można było jednak zaobserwować.

Pierwszą nowinką była rubryka „Recenzje” z recenzjami zagranicznych pism o grach. Teoretycznie dotyczyła prasy papierowej, a więc konkurencji, praktycznie periodyki zachodnie w niewielkim zakresie docierały do Polski. A rodzimej konkurencji póki co jeszcze nie było. Mamy więc dość dokładne (z podanymi ceną, liczbą stron i adresem redakcji), krytyczne recenzje brytyjskich magazynów ST Action i Crash. Możemy w nich np. wyczytać, że Atari ST muzycznie ustępuje Amidze, a graficznie IBM-owi. Czas zacząć wojny klanowe…

Nowinka druga – kapitalizm wkraczał do magazynu i oto mamy pierwszy raz w historii dwie kolorowe całostronicowe reklamy gamingowe: dżojstików Quickjoy oraz gry telewizyjnej California Access CA-160 (klon Atari 2600) z wbudowanymi 160 grami. To drugie do nabycia tylko w sklepach Peweksu. Wcześniej w polskiej prasie komputerowej całostronicowe kolorowe reklamy zdarzały się niezwykle rzadko i przez lata jedynie Star ze swoimi drukarkami wprowadzał odrobinę kolorytu w szaro-burą rzeczywistość.

Wreszcie, last but not least, warto zwrócić uwagę na niepozorną informację pod wstępniakiem o rozstrzygnięciu konkursu BILARD. Konkurs ogłoszono w magazynie Bajtek Numer Specjalny: 9 gier, 4/1990 (pod takim tytułem się ukazał), we wstępniaku określonym już jednak jako „zerowy” (w cudzysłowie) numer Top Secret.

Czy BILARD ogłoszono więc w zerowym numerze, gdy kolejny Top Secret już był w planach? Znajdziemy zwolenników dwóch wersji zdarzeń. Przedstawiciele szkoły „kartograficznej” twierdzą, że mieliśmy do czynienia jedynie z kolejnym bajtkowym dodatkiem z mapami. „Zerówkowicze” opowiadają się za wersją, iż w momencie wydawania „zerówki” projekt Top Secret już był zatwierdzony i trwały prace nad pierwszym numerem. Użycie w rozstrzygnięciu konkursu sformułowania „zerowy” mogłoby sugerować, że Redakcja puściła parę z ust i Top Secret narodził się rzeczywiście wcześniej.

Argumentem za top secretową „zerowością” Numer Specjalnego: 9 gier może być również fakt, że stali za nim Marcin Przasnyski, Waldemar Nowak i Łukasz Czekajewski, stanowiący trzon Redakcji pierwszego składu Top Secret.