NEO nr 15, 4/1999

Śledząc dzieje magazynu NEO dotarliśmy do numeru 15. Przełomowego. W czasopismach o grach nieraz dochodzi do trzęsienia ziemi. Czasem są to zmiany w redakcji, czasem odświeżenie szaty graficznej, a czasem… jedno i drugie. To właśnie spotkało NEO w kwietniu 1999 roku. Znaczy zmiany zaszły pewnie wcześniej, ale my jako czytelnicy mogliśmy ich doświadczyć w czwartym miesiącu wspomnianego roku.

Okładka 15 numeru nie zwiastuje rewolucji jaka zaszła na jego łamach. Kusi motywem graficznym z gry Rollcage oraz relacją z Tokyo Game Show ’99, a także szkołą przetrwania do Metal Gear Solid i pierwszymi wrażeniami z Final Fantasy VIII. Wystarczy jednak tylko przerzucić parę stron, a od razu rzuci się w oczy zmieniona szata graficzna. Ale do tego jeszcze dojdę. Najpierw zerknijmy na wstępniak.

Pod Intrem podpisał się „wydawca„, co od razu sugeruje, że Rafał [Hunter] Gałecki nie jest już redaktorem naczelnym. We wstępie możemy przeczytać, że „na porządki załapała się zarówno szata graficzna pisma jak i kilka innych śmieci„. Grubo. I faktycznie, gdy rzucimy okiem na stopkę redakcyjną, poza wspomnianym dotychczasowym naczelnym, nie znajdziemy tam też Marcina [NOL-a] Kawy oraz Tomasza [GamBeata] Nowaka. Za to pojawiły się nowe nazwiska: Aleksander [Potwur] Krzanowski i Szymon [El Simone] Olesiewicz. Ten ostatni jako pełniący obowiązki redaktora naczelnego, a ten przedostatni jako pełniący obowiązki zastępcy redaktora naczelnego. Obaj panowie wcześniej współpracowali z Secret Service.

Wspomniana szata graficzna została odświeżona. O ile jeszcze Intro i Menu wyglądają po staremu, tak już dalej możemy zaobserwować sporo zmian. Nowe marginesy, inna czcionka tytułów i tekstów, tła pod recenzjami, numery stron na dole zamiast u góry… czuć powiew świeżości. Nie każdy jednak pomysł jest moim zdaniem trafiony. Teksty często dzielone są na dwie strony, choć mogłyby zmieścić się każdy na jednej… ale widać miało być nowocześnie, a wyszło bałaganiarsko.

Co ciekawe, dział z grami na konsolki mobilne zmienił nazwę na „Nosidełka„, ale najwyraźniej nie zasłużył sobie by trafić do spisu treści [trafił jako „gameboy” – dop. Avok]. Tak samo jak żadna z opisanych w nim gier.

Wczytując się nieco wnikliwiej w treść piętnastego NEO można odnieść wrażenie, że jego powstawaniu towarzyszył pośpiech. Ot, choćby błędny tytuł Burst a Move 2 zamiast Bust a Move 2 czy pomylone w Menu słowo „refleksja” z „relacją” (tak jest na okładce i w nagłówku artykułu) przy okazji targów Tokyo Game Show. Skład także bywa dość oryginalny, choć takie kwiatki zdarzały się już w NEO wcześniej. Przykładowo: recenzja Guardian’s Crusade zaczyna się na stronie 38, gdzie zajmuje jej mniej więcej połowę, a kończy na 52, czyli za Szkołą Przetrwania. Prawie jak granie w paragrafówkę.

W numerze znalazło się siedem zapowiedzi (w tym m.in. Silent Hill i Carmageddon) oraz 13 recenzji. Pod względem oceny zarządziły Akuji the Heartless, Devil Dice oraz Rollcage, zgarniając notę pięć na pięć. Za to najgorzej, bo oceniony tylko na dwa, wypadł Mortal Kombat 4 na Game Boy’a Color.

Na plus trzeba zaliczyć solidną publicystykę. Są fajne teksty o wspomnianym TGS-ie, wojnie konsol, yoyo oraz Larze Croft w komiksie. I to nie jakieś tam półstronicowe króciaki, ale konkretnie rozwinięte tematy na dwie strony. No i warto zwrócić uwagę na solidny, liczący osiem stron poradnik do Metal Gear Solid.

Jeśli macie ochotę na dokładniejsze przyjrzenie się zmianom, to zapraszam do naszej Encyklopedii Pism, gdzie są do pobrania wszystkie numery NEO w wersji cyfrowej. Także ten z numerkiem #15.

źródło zdjęć:
NEO nr 15, 4/1999