Magazyn ARHN.eu nr 2

ARHN.eu #2 trafił do mnie w przesyłce razem z Retro #11. To drugie pismo przeczytałem i zrecenzowałem dwa tygodnie temu, teraz pora na pozycję z krótszym tytułem. Inauguracyjny numer recenzował Avok ponad dwa lata temu i wydawało się, że jest to jednorazowe wydanie, bez szans na kontynuację. Jednak po dwóch latach, które minęły jak z bicza strzelił mam oto przed sobą drugie, mam nadzieję nie ostatnie wydanie z cyklu „CD-Action poleca”. Cieszę się bardzo, bo pierwszy ARHN.eu przeczytałem z dużą przyjemnością, mimo iż zamówiłem go tylko po to, żeby mieć darmową wysyłkę CD-Action: Nasze lata 90. Po część drugą sięgnąłem więc z pełną świadomością i dużymi oczekiwaniami, pomimo braku w stopce redakcyjnej Marcina „Borka” Borkowskiego. Na grzbiecie egzemplarza z 2024 roku nie znalazłem numeru „1” co świadczy o tym, że faktycznie miała to być jednorazowa akcja. Wydanie, którego lekturę właśnie ukończyłem, ma już numerek „2”. Obyśmy doczekali trójki, czego sobie i Wam życzę.

Pod kątem technicznym przez te dwa lata nic się nie zmieniło. Według informacji na stronie internetowej sklepu CD-Action otrzymujemy ponownie 128 stron, natomiast ja w moim egzemplarzu widzę liczbę 130. Jakiś bonus za zapowiedź na łamach Zapachu Papieru? Nie wiem, nie będę narzekał. Cena pozostała również bez zmian – 35 zł za kilka wieczorów z miłą lekturą jest jak najbardziej w porządku. Papier również nie różni się od pierwszego wydania. Błyszcząca okładka i matowy środek, czyli zestaw w sam raz do czytania późnym wieczorem w wygodnym fotelu. Oprócz oficjalnego sklepu CD-Action gazetkę możemy również nabyć poprzez serwis Allegro i w momencie pisania tego artykułu widzę, że na liczniku jest obecnie 97 kupionych egzemplarzy ze średnią ocen 4,93, co w pewnym sensie jest spoilerem mojej recenzji.

Podobnie, jak w przypadku pierwszego wydania ARHN.eu, redaktorem naczelnym jest Arkadiusz „Archon” Kamiński. Zresztą któż inny mógłby być, skoro cały serwis ARHN.eu oraz kanał na youtube jest prowadzony przez Arka. Podzielę się z Wami jedną sytuacją, która miała miejsce ponad rok temu i dzięki której zrozumiałem, jak ważną postacią w świecie gamingowym jest Archon. Podczas wizyty na Games & Vintage Days w październiku 2025 roku Arkadiusz Kamiński był gościem specjalnym wydarzenia, a ja dopiero kilka tygodni później dołączyłem do Zapachu Papieru. Pamiętam dokładnie, że podczas imprezy ludzie podchodzili do niego, przybijali piątki i dziękowali za to, że wprowadził ich w świat gier komputerowych. Głównie poprzez stronę internetową oraz serwis YouTube ale również w trakcie lektury „Zagrajmy jeszcze raz”. Dla nich to był człowiek, od którego wszystko się zaczęło, ich pasja do gier wideo i sprzętu zarówno tego nowszego jak i trochę starszego. W związku z tym nie dziwi fakt, że na fali takiej popularności musiała powstać kontynuacja magazynu, który od pierwszych stron świetnie się czyta. A czytamy artykuły zarówno autorów, którzy pojawili się w stopce redakcyjnej pierwszego wydania, jak również nowych redaktorów, których nazwiska po przeczytaniu pisma zostaną nam na pewno w pamięci.

Po przeczytaniu krótkiego wstępniaka redaktora naczelnego sugeruję od razu przeskoczyć do strony numer 128, gdzie w artykule tegoż redaktora „Z archiwum: arhn.eu was zawiedzie” czytamy o historii całego przedsięwzięcia. Dowiemy się z niego, że tak naprawdę w tworzeniu treści zarówno tych do czytania jak i do oglądania nie ma jakiegoś jednego schematu, myśli przewodniej czy konkretnego planu działania. Ludzie piszą i nagrywają o tym, co lubią, co ich aktualnie interesuje i czym chcą się w danym momencie podzielić z czytelnikami oraz widzami. W ten sposób uzyskujemy również odpowiedź na pytanie, dlaczego ARHN.eu #2, jak i jego pierwsza część nie są podzielone na rozdziały i czemu przekrój poruszanych tematów jest tak szeroki.

W lepszym zrozumieniu idei pisma może pomóc również świetny artykuł Natalii „Shaydar” Kłodzińskiej „Klatka wygenerowana przez AI”. Temat sztucznej inteligencji jest jak najbardziej na czasie, ale chyba nikt wcześniej nie ubrał wad i zalet tego osiągnięcia współczesnej technologii w tak proste, ale jednocześnie intensywnie przemawiające do naszej świadomości słowa. Właściwie dla tego artykułu warto kupić ARHN.eu #2, jest mocny i daje do myślenia, ale ciekawych treści jest jeszcze cała masa. Co jest ważne w kontekście lektury jak i całej organizacji ARHN – nie doświadczymy tutaj ani grama AI. Wszystko pisane jest od serca przez ludzi z pasją, którzy, jakby mieli więcej miejsca, mogliby swoimi przemyśleniami zapełnić z dziesięć numerów bez większego wysiłku. Cenię takie podejście, bo dzięki temu kolejne strony pochłaniamy z dużą przyjemnością nawet wtedy, kiedy dana tematyka jest nam bardzo odległa.

Ja tak mam z kulturą japońską, ale osoby, których fascynuje wszystko co jest związane z Krajem Kwitnącej Wiśni, znajdą w drugim wydaniu ARHN sporo dobrego. Zaczynamy od sprzętów, wśród których królują konsole Nintendo. „3DS. Jak niepozorna konsolka zatrzęsła współczesnym internetem” Karola Wilka zachęca nas do zapoznania się z historią handhelda, który do tej pory ma spore grono miłośników wykorzystujących sprzęt do rzeczy nieprzewidzianych przez projektantów. Zresztą skąd mogliby słyszeć o aplikacji Żappka. Szerszy pogląd na arcyciekawe gadżety, które możemy zakupić w Japonii, jak i o całej procedurze logistycznej wiążącej się z tymi zakupami, dowiemy się z tekstu Cezarego „Kondora” Wasia „I ty możesz kupić paletę Wii U!”. Świetny przewodnik dla osób, które dopiero załapały bakcyla i chcą rozpocząć swoją przygodę z japońskimi aukcjami internetowymi, ale również wybierają się do Azji osobiście na zakupy. Pozostając w duchu konsolowym polecam interesujący artykuł Adama „mroowy” Antolskiego o kartridżach do SEGI, które pozwalały konsolom fizycznie się łączyć, przez co gracz otrzymywał dodatki do „podstawki” np. ekstra poziomy czy możliwość grania inną postacią. Taki prekursor DLC, ale z połowy lat 90. W klimacie japońskim pozostaje również historia Famicon Detective Club, opowieść o Advance Wars – praprzodku Fire Emblem czy opis technologii Nintendo pozwalającej ściągać gry z satelity. No ale żeby nie było, że wśród krajów azjatyckich tylko dla Japonii znalazło się miejsce, w „Przebudzeniu Smoka” Dawida „Manga Ryu” Kaska poczytamy o wpływie chińskiej mitologii na rynek współczesnych gier wideo. Jest nawet krótki słowniczek dla początkujących fanów chińszczyzny, dzięki któremu łatwiej odnajdziemy się w tych tak bardzo odległych od naszych realiach.

Pisząc o grach nie można nie wspomnieć o artykule poświęconym serii Fallout, która ostatnio często gości na łamach prasy gamingowej. I dobrze, wszak to seria zasłużona dla całego świata RPG, podobnie jak Metal Gear Solid w obszarze strzelanek skradankowych. W klimacie retro jest również artykuł Mateusza Kalickiego o zapomnianych ekskluzywach na klasycznego Xboxa. Ale recenzje gier to tylko ułamek tego, co ma do zaoferowania najnowsze wydanie ARHN.eu. Dowiemy się także, jak wygląda wirtualne życie z użyciem aplikacji VRChat, poświętujemy 40 rocznicę premiery kultowego filmy Jamesa Camerona „Obcy – decyduje starcie” oraz poznamy prawdę o schabowym w kształcie Polski, zjedzonym podobno przez Hideo Kojimę. Z przyjemnych tematów możemy przeskoczyć również na trudniejsze i bardziej mroczne, jak choćby problem używek wszelakich w branży gamedevu czy historia jump scare’ów w horrorach. Spektrum poruszanych tematów jest bardzo szerokie i każdy znajdzie coś dla siebie. Choćby artykuł o tym, jak gry potrafią zaskakiwać w najmniej oczekiwanym momencie, jak wygrać, kiedy nie mamy czym walczyć i czy można jeszcze odświeżyć sobie wspomnienia zasiadając do pozycji, które znamy z dzieciństwa.

ARHN.eu #2 nie posiada jednej głównej tematyki. Gdybym miał wskazać na jakiś wiodący motyw, to byłaby to chyba kultura wschodu, gry, sprzęty i gadżety z Japonii. Ale to jest tylko część tego, co magazyn ma do zaoferowania. Właściwie każdy artykuł zasługuje na uwagę, gdyż poruszane kwestie są z jednej strony bardzo specyficzne i nierzadko niszowe, z drugiej jednak pozwalają nam się zaznajomić z tematami, które nie były do tej pory dla nas szczególnie bliskie. Może otworzą nam oczy na obszary pozostające do tej pory poza naszymi zainteresowaniami, skłonią do zgłębienia jakiejś tematyki, zachęcą do zapoznania się bliżej z jakąś z opisywanych gier. Opcji jest sporo.

Zachętą do kupna pisma może być również dołączana w przedsprzedaży płytka wypełniona zarówno pełnymi grami, ale też innymi materiałami pochodzącymi od społeczności ARHN, które nie zmieściły się w wydaniu papierowym. Odpaliłem, przejrzałem, pograłem i uważam, że to świetny dodatek, który po jednym kliknięciu myszki, bez żadnych instalek i dodatkowego oprogramowania pozwala cieszyć się zawartością. To tyle ode mnie, zachęcam do zakupu i spędzenia kilku wieczorów z tym wydawnictwem. Nie będziecie się nudzić i może zaczerpniecie jakieś inspiracje, żeby rozwinąć swoje zainteresowania w kierunku, o którym może wcześniej nawet nie pomyśleliście.

źródła zdjęć:
zbiory własne
https://ar.hn/
https://sklep.cdaction.pl/