Nintendo 64 Extreme nr 3/2026 (10)

Kto mnie zna ten wie, że Nintendo 64 to moja ulubiona konsola. Miałem ją tuż po premierze, doświadczając plusów i minusów jej posiadania. Plusów – bo tytuły jakościowo przyćmiewały wszystko, co było wtedy na rynku. Minusów – bo gier było mało i kosztowały krocie (na dzisiejsze jakieś 400-700 zł), i nikt ze znajomych nie takiego sprzętu. Później miałem masę innych konsol, ale sentyment do tej od Ninny pozostał. Dlatego z niecierpliwością czekałem na Nintendo 64 Extreme. Przegrywał z innymi „specjalami”, ale w końcu się doczekał i oto jest! W siedmiu okładkach do wyboru, na 132 stronach i za 34,99 zł.

Redaktorem bieżącego wydania jest Przemysław [Majk] Małecki co mnie cieszy, bo nie ukrywam – lubię jego „specjale”. Jedni twierdzą że robi najgorsze, inni – jak ja, że jedne z najlepszych (Dreamcast Extreme jest moim ulubionym). Trafia do mnie i z konsolami, i materiałami (różnorodnymi, niezbyt długimi, zachęcającymi do pogłębienia tematu). W pracach nad numerem pomagał mu standardowy zestaw redaktorów i współpracowników PSX Extreme. Nie ma sensu wymieniać każdego z 16 autorów, bo powtarzają się w niemal każdym wydaniu specjalnym. Widać temat jest na tyle prosty i znany, że nie trzeba było zapraszać gości z zewnątrz. Wracając do Majka, przy przygotowywaniu numeru zaliczył dość konkretną wpadkę (nie pierwszą, niestety). Okazało się, że korektę robił za pomocą AI, a ten tu i ówdzie pozmieniał mu tekst i podopisywał różne „kwiatki”. W efekcie na forum PSX Extreme zamiast omówić jak zwykle zawartość magazynu (bardzo ciekawą moim zdaniem, o czym niżej), skupiono się na atakach personalnych i dyskusji (poniekąd słusznej) nad tym, czy warto kupować pismo współtworzone przez sztuczną inteligencję.

Wróćmy do magazynu. Jego zawartość została podzielona tak samo jak w ostatnich wydaniach – na recenzje gier i publicystykę. Tą ostatnią nazwano tutaj NOSTAL6I4, ot, taka sprytna gra słowno-liczbowa. Recenzje pogrupowano latami, a w obrębie każdego rocznika według alfabetu. Ma to jakiś sens, choć z drugiej strony gry w obrębie tej samej serii porozrzucane są po całym magazynie. Chcesz przykładowo porównać sobie wszystkie Turoki, musisz skakać po stronach 41, 60 i 91. Palców mi nie zabrakło, ale trochę marudziłem.

Każdy rocznik z recenzjami rozpoczyna wstęp, w którym w punktach opisane są najważniejsze wydarzenia z danego okresu. Typowych recenzji jest 61. Piszę „typowych”, bo w różnych miejscach magazynu znajdziecie artykuły zawierające więcej tytułów, m.in w tekstach o crapach, produkcjach na 64DD czy „japończykach”. Po zebraniu wszystkiego do kupy mamy blisko 80 opisanych gier, a to już nieźle jak na platformę, która cierpiała na brak tytułów. Wracając do recenzji, w większości przypadków są one jednostronicowe, wzbogacone 1-2 obrazkami, ramkami z ciekawostkami i skromną metryczką, na którą składają się pięcioskalowa ocena, polecajka w chmurce oraz plusy i minusy. Parę większych hiciorów (Super Mario 64, The Legend of Zelda: Ocarina of Time, Perfect Dark) opisano na dwóch stronach. Generalnie recenzje są skrojone na miarę, jedynie screenów bym więcej dodał. Wszak konsola w swoim czasie tym detalem nokautowała konkurencję.

Wśród recenzowanych produkcji nie zabrakło żadnego ważnego dla mnie tytułu (poza jednym, o tym niżej). Z ciekawością przeczytałem jeszcze raz o grach, które wciąż noszę w sercu, jak The Legend of Zelda: Ocarina of Time, Super Mario 64, Wave Race 64, 007 Goldenline, Banjo-Kazooie czy niedoceniany Pilotwings 64. Ileż to meczy rozegrałem z kumplami w ISS 98 (i to w pracy! wiem, naganne… 😉 ) Co ważne, do niektórych szpili wciąż wracam (ostatnio kolejny raz ukończyłem przygody misia z ptaszyskiem w plecaku). Co do ocen, większość jest ok, ale z niektórymi jak zwykle się nie zgadzam. Uważam, że zbyt nisko oceniono np. Shadow of the Empire, Mario Kart 64, Donkey Konga czy Turoka, a za wysoko Silicon Valley, Body Harvest czy Cruis’n World. Dziwię się też, że w temacie wyścigów samochodowych, które na Nintendo 64 miały się słabo, zapomniano o niezłych Top Gear Rally, Beetle Adventure Racing! czy San Francisco Rush. Wszystko mogę wybaczyć, ale tego Rusha jakoś nie mogę… 😉

Publicystyka dotyka tematykę Nintendo 64 z każdej możliwej strony. Tekstów nie ma tak dużo i nie są tak minimalistyczne jak w wydaniu o Dreamcaście, ale to wciąż jest blisko 30 artykułów, zajmujących od jednej do trzech stron. Co więc tu mamy? Tradycyjnie są wspomnienia autorów, historie konsoli i jej popularności w Polsce, materiały o akcesoriach, maszynach arcade z bebachami N64, grach wydanych w Japonii i niewydanych nigdzie. Mamy teksty o multiplayerze, konsoli z Pokemonem, pakietach developerskich, napędach DD i CD oraz legendarnym studiu Rare. Jak zwykle jest też coś o drugim życiu konsoli, podróbkach, scenie, emulacji i homebrew. A wisienką na torcie jest dla mnie zwyczajowo wywiad z jakimś szalonym kolekcjonerem. Tym razem redakcja upolowała niejakiego N64Guy’a, mającego w swoich zbiorach niemal wszystko, co związane Nintendo 64, łącznie z białymi krukami za tysiące dolarów. Wciąż nie wymieniłem wszystkich artykułów, więc widzicie sami, że jest o czym poczytać.

W latach 90-tych, kiedy miałem Nintendo 64, niewiele w prasie o nim pisano. Trochę więcej w NEO i NEO Plus, trochę mniej w Grach Komputerowych i innych periodykach growych. Może ten dawny niedobór słowa pisanego sprawił, że od zawsze czytam wszystko, co się w prasie na temat N64 ukazuje. Czyli niewiele. Dlatego od dawna czekałem na taki magazyn jak Nintendo 64 Extreme i przeczytam go od deski do deski, mimo iż skażony został (mam nadzieję że niewiele) wirusem AI. I liczę na to, że, podobnie jak w przypadku innych numerów specjalnych ze stajni PSX Extreme, będę się równie dobrze bawił.

źródło zdjęć:
Nintendo 64 Extreme nr 3/2026 (10)