Strona główna » Newsy » Książka: Maciej Zabłocki (red.) „Grand Theft Auto: Ulice bezprawia”

Książka: Maciej Zabłocki (red.) „Grand Theft Auto: Ulice bezprawia”


Opublikowano: 22/11/2026 | Autor: underluk

Pamiętam, jak pierwszy raz usłyszałem o GTA, choć nawet nie wiedziałem, że to GTA. Kolega opowiadał mi, jak u kuzyna grał w świetną grę, gdzie odbierało się misje w budkach telefonicznych, kradło samochody, tłukło przechodniów, a nawet można było ich przejechać. Brzmiało to jak masa frajdy, a ja nawet nie miałem komputera. Ale niedługo później ograłem ten tytuł na moim poczciwym szaraku. I tak, była to masa frajdy. London i dwójkę sprawdziłem już na PC. Dla trójki musiałem dokupić RAM-u, żeby dało się grać. Vice City uwielbiam do dziś. Od San Andreas się odbiłem. Czwórkę skończyłem na PS3, a piątkę na PS4. Coś tam się grało, dlatego nad zakupem “Grand Theft Auto: Ulice bezprawia” zastanawiałem się nie więcej niż pięć sekund.

Album wydało N3 Media, a nad całością czuwał Maciej Zabłocki. I jak to zazwyczaj w tego typu wydaniach bywa, za teksty odpowiadają głównie redaktorzy PSX Extreme, wsparci przez gości. Tym razem są nimi Michał “Pisarion 3000” Pisarski (który zresztą jest felietonistą we wspomnianym czasopiśmie) oraz Krzysztof “NRGeek” Micielski. Pozostałych dziewięciu niewymienionych autorów to ekipa „szmatławca”.

Całość prezentuje się tak jak można się było tego spodziewać. Jeśli ktoś trzymał w rękach “Silent Hill: Początki – części 1-4”, “Metal Gear Solid: Trylogia” lub “Resident Evil: Incydent Raccoon City” to nie będzie niczym zaskoczony. Ten sam format, ten sam papier, ta sama objętość (116 stron) i cena (59,99 zł). Choć jest jedna różnica. Tym razem nie mieliśmy kilku wariantów okładki do wyboru. Była jedna, na dodatek bez helikoptera na grafice – skandal! Oczywiście ten “skandal” to tak z przymrużeniem oka, ale jak ktoś zagłębi się w lekturę forum PSX Extreme to może być zaskoczony, jakie zamieszanie może wywołać taki mały szczegół.

Wróćmy jednak do albumu. Większość tekstów ma zarezerwowane dla siebie dwie strony, ale znajdą się też takie na cztery albo tylko jedną. Wszystko zależy od tematu i stopnia wnikliwości autora. Całość ułożona jest chronologicznie, więc lekturę zaczniemy od pierwszego GTA, a skończymy na dopiero co debiutującym GTA VI, o którym informacje siłą rzeczy są przedpremierowe. Poruszono nie tylko główne odsłony serii, ale także samodzielne dodatki oraz wersje na konsole przenośne. Można by rzec, że temat podjęto całościowo… z tym, że niekoniecznie.

Odnoszę wrażenie, że jest to bardziej zbiór ciekawych artykułów niż jakieś kompleksowe kompendium. Nie ma tu opinii o poszczególnych częściach, żadnego rankingu najlepszej odsłon, czy nie wiem, wskazania idealnego punktu wejścia dla nowych graczy. Za to poczytamy o narodzinach serii, systemie szacunku w dwójce, GTA na GameBoy’u, idei radia w grze i walce o niektóre nadawane kawałki. A także o próbie cenzury reklam GTA IV, problematycznym starcie usługi online, sekretach ukrytych w wirtualnym świecie czy hakerze w tanim pokoju hotelowym. A i to nie wszystko. Spektrum tematów jest szerokie, ale niezmiennie ciekawe. Nawet historia okładki do jedynki potrafi wciągnąć, choć zajmuje tylko jedną stronę… no dobra, pół, bo reszta to przecież grafika.

A jak już przy grafice jesteśmy, to artykuły, podobnie jak w przypadku poprzednich wydań tej serii, zostały bogato okraszone zrzutami ekranu, zdjęciami osób podkładających głos bohaterom, mapami i wszelkiej maści innymi materiałami graficznymi, na których warto zawiesić oko. Czasem nawet na dłużej. Choć przyznam, że jest tu jakby mniej albumowo niż bywało to wcześniej. Grafik jest dużo, ale brakuje choćby całostronicowych, przez co całości bliżej do łam czasopisma niż albumu. Co wcale nie musi być wadą, bo dzięki temu mamy więcej tekstu. Coś za coś.

Realizm, czyli nowa poetyka zbrodni

Jak już wspomniałem, tematy poszczególnych artykułów są wszelakie. Czasem jeden uzupełnia drugi, innym razem stanowi odrębny byt, który nie koreluje z innymi tekstami. Zdarza się także, że pewne informacje powtarzają się kilka razy. To, że ekipa wykonała 250 tys. zdjęć, wspominane jest tak często, że pewnie zapamiętam to już do końca życia. Albo, że DJ Pooh puścił rozmowę z Young Maylay’em na głośnomówiącym, a ten ostatnim nic o tym nie wiedział. Nie mówię, że to przeszkadza. Na pewno utrwala wiedzę.

Generalnie “Grand Theft Auto: Ulice bezprawia” to pozycja, którą czytało mi się przyjemnie i wciągająco. Sporo tu ciekawostek, różnych smaczków z produkcji, opisów skandali po premierze czy technicznych sztuczek, by otwarty świat wyglądał jak otwarty świat. W żadnym wypadku temat nie został tu jednak wyczerpany, a co najwyżej liźnięty. Idealnie by nabrać ochoty na więcej i przy okazji odpalić swoją ulubioną część serii.

Galeria

Grand Theft Auto. Ulice bezprawia – okładka przednia
Grand Theft Auto. Ulice bezprawia – okładka tylna
Spis treści
Absurdalne rekordy i szalona sprzedaż
Katastrofa na Game Boyu
Skandal na zlecenie
Etniczna wojna i cenzura w tłoczni

źródła zdjęć:
https://www.psxextreme.pl/sklep
zbiory własne

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

5 Komentarzy

  1. Odnośnie do notki przy (pokazanym tu przykładowym) artykule „Absurdalne rekordy i szalona sprzedaż”…

    https://www.instagram.com/p/C8zS66iv-Ci

    „Lindsay Lohan did file a lawsuit against Rockstar Games, claiming that the character was based on her likeness, particularly citing elements like the hairstyle and the peace sign pose. However, the case was dismissed, with the court ruling that the character was a generic representation of a 21st-century young woman and did not specifically resemble Lohan.”

    Czy tylko mi się pomyślało, że ona palcami nie pokazuje symbol pokoju/zwycięstwa, tylko numer tejże odsłony gry? Co (ewentualnie) będzie widniało w logotypie (ewentuaaaaalnej) kolejnej części gry „Quake”?

      1. Lubię we Francuzach to, ze robią coś swojego, nawet, gdy jest dostępny gotowy szymelek. Okładka magazynu ciekawa, choć ta paleta kolorów pachnie mi AI. Trudno przesądzać. Książka git – dwie duże postacie na czarnym tle – robią robotę.

        Widać na naszym forum nikomu brak helikopterka nie przeszkadza, bo nie ma fali krytyki 🙂