Krzysztof Micielski, bardziej znany jako NRGeek, książką “Retrospekcje” dołącza do grona osób, które, wyrobiwszy sobie markę na YouTube, postanowiły rozgościć się na naszych półkach z książkami. Wcześniej taką drogą podążył choćby Arkadiusz Kamiński (“Zagrajmy jeszcze raz”) czy Michał Pisarski (“Przegrani”). I jest to chyba całkiem sensowna strategia, bo mając już konkretne grono odbiorców, czasem nawet wiernych fanów, nie powinno być problemu ze sprzedażą czegoś bardziej namacalnego. Ja dałem się namówić już trzeci raz.

O tym, że NRGeek pisze książkę, dowiedziałem się z jego kanału, ale od pierwszych przecieków do premiery upłynęło tyle czasu, że o tym zapomniałem. A jak to mówią, kto nie ma w głowie, ten skończy wiosłując na galerze. Na szczęście w porę sobie przypomniałem i zdążyłem nawet na preorder i podpis autora.
Sama książka już przy pierwszym kontakcie prezentuje się solidnie. Twarda oprawa, szyte strony, dobry papier, dużo grafik i 496 stron. Kolorowa okładka od razu rzuca się w oczy i trudno przejść obok niej obojętnie. Po przekartkowaniu dobre wrażenie tylko się wzmacnia, bo w środku nie brakuje barwnych stron, zrzutów ekranów z gier czy specjalnie przygotowanych do tej publikacji grafik. Zdecydowanie jest na czym oko zawiesić.
Jest też co poczytać, bo tekstu tu nie brakuje. Nie jest to jakieś kompendium czy przegląd gier. Zgodnie z podtytułem „Wychowani na pikselach” jest to pozycja bardziej osobista. Krzysztof Micielski opisuje nam swoje życie. Dokładniej tą jego część, która kręci się wokół gier, a to niewątpliwie kawał jego egzystencji. Zresztą nie tylko jego, bo w książce poznamy także kilku najbliższych mu kumpli. I muszę przyznać, że jest to całkiem fajna koncepcja, która automatycznie sprawia, że lektura to brodzenie po szyję w nostalgii. W końcu każdy z nas miał swojego Zbyla, kolekcję historyjek z gum i ulubiony ortalionowy dres, a także pamięta pierwsze fatality w Mortal Kombat. Znaczy każdy z nas, kto ma odpowiedni rocznik w metryce. Dla młodszych czytelników będzie to jak podróż do innej rzeczywistości. Bez internetu i telefonów komórkowych.
Całość podzielona jest na 27 rozdziałów, plus wstęp (tutorial) i epilog. Każdy rozdział to konkretny wycinek z życia. Od fascynacji palenia różnych rzeczy, przez pierwszy kontakt z grami po pojawienie się na rynku akceleratorów 3D. Czyli zaczynamy jeszcze w PRL-u, a kończymy w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych. Po drodze poznajemy/przypominamy sobie jak to było wgrywać gry z kaset, grać w ruskie gierki i szukać informacji w czasach sprzed internetu. Doświadczymy atmosfery łódzkich giełd komputerowych, fascynacji takim czy innym sprzętem, a nawet przyjrzymy się bliżej pomysłowości rosyjskich handlarzy. Nie zabraknie oczywiście gier, bo to one wiodą tutaj prym i przewijają się przez całą opowieść. Są kotwicami i punktami zwrotnymi, które w dużej mierze determinują koleje losu.

Każdy rozdział rozpoczyna dwustronicowa strona tytułowa, okraszona pikselową grafiką. Najważniejsze tytuły doczekały się poświęconych sobie stron z opisem i kilkoma grafikami. Ba, po całej książce rozrzucone są kody QR, które prowadzą do YouTube’a i specjalnie przygotowanego filmu, który jeszcze bardziej przybliża wybrane zagadnienia. Czasem jest to prezentacja danej produkcji, czasem jakaś ciekawostka typu „potrzyj port poślinionym palcem i patrz co się stanie”. Fajny patent, który skutecznie rozwija niektóre tematy poruszane w książce.
Forma opowieści jaką wybrał autor szybko wciąga. A że nie jestem od niego dużo młodszy to mogę powiedzieć, że wiele wspomnień z nim podzielam. Choć wychowałem się w innym miejscu i nie miałem aż takiego dostępu do różnych sprzętów, to i ja grałem na C64, czerpałem wiedzę z czasopism i niejedną piracką składankę przetestowałem. Takie to były czasy i ja tam byłem.
Czy w takim razie “Retrospekcje. Wychowani na pikselach” to doskonała pozycja? Nie.

Żeby było jasne: doceniam tę książkę. Jest świetnie wydana i widać, że autor włożył w nią mnóstwo serca i pracy. Prezentuje się wyśmienicie i niesie masę treści, w tym sporo ciekawostek. Ale… czyta się tak sobie. Forma przekazywania myśli, która sprawdza się w filmach, niekoniecznie dobrze radzi sobie w druku. I tu mamy taki właśnie przypadek. Krzysztof Micielski nie jest mistrzem pióra i o ile artykuł w czasopiśmie (które czasem popełnia) można połknąć w miarę sprawnie, tak podczas czytania książki musiałem robić sobie przerwy. Lektura nie szła mi tak sprawnie jakbym sobie tego życzył. Długo się przyzwyczajałem do stylu autora, którego znam przecież z YouTube’a, lecz do samego końca nie poczułem tej płynności która sprawia, że strony przewraca się z przyjemnością, a kolejne zdania pochłania jedno za drugim. Czasem bywa przyciężko, jest m.in. za dużo powtórzeń. Bywa też tak, że jakiś opis jest zupełnie niepotrzebny, bo każdy doskonale wie o co chodzi. Niektóre filmy, nagrane na potrzeby książki, też mogłyby zostać przycięte albo sprawniej nagrane. Szczególnie te z epoki C64, kiedy to na prawie każdym, zanim zostanie uruchomiona gra, autor przepina kilkakrotnie joystick z jednego portu do drugiego. No przecież można to było sprawdzić przed uruchomieniem nagrywania. Po co po raz kolejny ta szamotanina?
Z drugiej strony, znając YouTubową twórczość NRGeeka, czytając książkę automatycznie słyszy się jego głos. Taki był też zamiar autora i muszę przyznać, że udało mu się to osiągnąć. Co zapewne będzie zaletą dla jego fanów, ale osobiście wolałbym jednak sprawniejszą pod kontem literackim formę przelewania treści na papier.
W efekcie po lekturze jestem trochę rozdarty. Doskonała forma, ciekawa treść, a mimo to nie mogę powiedzieć by całość czytało mi się lekko i przyjemnie. Trudno mi jednak nie docenić włożonej pracy. Jest tu masa ciekawostek, dużo wspomnień i zabawnych historii. No i cała masa nostalgii, w której można wręcz pływać. I choć nie wszystko mi się podobało, to czekam na kontynuację i na pewno ją kupię. Choćby po to, żeby ponownie przenieść się do tamtych czasów.








źródła zdjęć:
https://ksiazkanrgeek.pl
zbiory własne


Jeszcze nie mam, ale dam książce NRGeeka szansę. Uwielbiam takie wspomnienia, można przypomnieć sobie samemu wiele spraw, smaczków z przeszłości. Nostalgia rzecz święta, a styl… cóż, da się przeżyć. Ja też Markiem Twainem nie jestem 😉