Książka: Gry, które trzeba znać. Tom II

Jeśli powiedziało się A, trzeba też powiedzieć B. Skoro do bazy książek trafiła recenzja pierwszego tomu „Gier, które trzeba znać„, nie ma na co czekać i wypada się przyjrzeć także tomowi drugiemu.

Podczas recenzji pierwszego tomu zastanawiałem się, co napiszę o kontynuacji. A przecież na całość składają się cztery książki. Stwierdzę, że całość jest taka jak w tomie pierwszym, tylko gry inne? I cyk, czas na CSa? Niegłupie.

Ale na szczęście/nieszczęście autorzy zrobili mi psikusa i tym razem wprowadzili sporo zmian. Poprzednio całość została podzielona na poszczególne lata, rozgrodzone dwustronicowymi polecajkami, a każda gra miała dla siebie dwie strony. Tym razem jest inaczej. Otóż mniej więcej połowę książki zajmują generacje. I tak poznajemy poszczególne konsole, które miały swoją premierę w wybranym okresie czasu. Każda opisana na czterech stronach, czasem dorzucony dodatkowy artykuł na temat akcesoriów (np. Kinect, PS Move). Potem szybki przegląd najlepszych gier, dobranych dość wybiórczo i na pewno nie wyczerpująco. Chociaż „gier” to nie do końca dobre słowo, bo często są to całe serie. I nie zawsze na dwóch stronach, a często na czterech. I fajnie.

Druga połowa książki to już same gry, tym razem jednak nie podzielone na lata, a na gatunki (choć między gatunkami nie ma żadnego odstępu). I tu też się zdarza, że mamy omówione całe serie (ale nie zawsze, o co czasami by się prosiło) i też nie tylko na dwóch stronach, ale czasem także na czterech.

Całość uzupełniają dodatkowe teksty, jak np. co się stało z Guitar Hero czy FIFA kontra PES. Mogą się podobać.

Nad samym wydaniem nie będę się rozwodził, bo całość prezentuje się godnie. Twarda oprawa, dobry papier, dużo grafik. Tak samo jak w pierwszym tomie nie ma się tutaj do czego przyczepić.

W recenzji poprzedniego tomu pisałem, że czcionka mogłaby być nieco większa. Cóż… tutaj bywa jeszcze mniejsza.

„Gry, które trzeba znać. Tom II” to kontynuacja, która choć przynosi pewną rewolucję w samym układzie materiałów, kontynuuje opis gier w znanej formule. Teksty nie są recenzjami, ale czyta się je przyjemnie i z zaciekawieniem. To się nie zmieniło. I to jest duży plus tej serii. Czekam na tom III. Ciekawe, czy przyniesie kolejne zmiany.

źródła zdjęć:
https://sklep.cdaction.pl
zbiory własne