Secret Service nr 2 – reedycja z Retronics

Dotarł do nas drugi numer Secret Service od Retronics. Magazyn można było nabyć na stoisku wydawcy już podczas PGA końcem października br., jednak wysyłka pocztą zamówionych egzemplarzy to inna para kaloszy. Ze względu na małe moce przerobowe i awarię sklepu online dopiero w grudniu Jerzy Dudek uporał się z zamówieniami. Z jednej strony można mieć do niego pretensje, z drugiej – mówimy o reprincie czasopisma sprzed 30 lat, więc zawarte w nim materiały na pewno nie straciły na aktualności. No, może poza jednym, ale o tym niżej.

Reprint Secret Service nr 2 sprzedawany jest w trzech wariantach: bez obwoluty (classic – 49,99 zł), w obwolucie czarnej oraz obwolucie zielonej (premium – 69,99 zł). Obok pisma w ofercie sklepu znalazły się też dyskietki, koszulki, bluzy i plecaki z logo „sikreta”. Tak jak w przypadku SS1, grafika okładki literalnie nawiązuje do oryginału (pikselowata ruda piękność z Eternam), natomiast obie obwoluty są wersjami zremasterowanymi, z rudą pięknością wygładzoną, uwspółcześnioną. Pomysł niezły, ukazujący graficzną przepaść między tym czym ekscytowaliśmy się lata temu, a co oglądamy teraz. Tak jak poprzednio magazyn liczy 48 stron, z których 36 to reedycja starych materiałów, pozostałe 12 nowy kontent.

Wykonanie Secret Service, jak to u Retronicsa stoi na najwyższym poziomie. Numer jest klejony, w sztywnej okładce, wydrukowany na wysokiej jakości papierze kredowym. Stare strony, nawet reklamy, zostały zreprodukowane w niemal identycznej formie. Piszę „niemal”, bo jednak niewielkie różnice są: opisy i śródtytuły (co akurat jest bezsensowne) przeszły korektę, obrazki zrzucono od nowa (nie zawsze są to te same screenshoty), a tekst w szpaltach niekoniecznie trzyma się oryginalnego układu. Różnice zauważą jednak tylko dociekliwi, trzymając obok oryginalny numer dla porównania. Jeśli chodzi o szatę graficzną to jest faktem, że dzięki powyższym zabiegom obrazki są bardziej soczyste i ostrzejsze, a tła mniej gryzą oczy. Czyta się to na pewno lepiej niż oryginał.

Przejdźmy do nowej zawartości. Tym razem na 12 stronach, oprócz komiksu Śledzia i „Pegazowych bajajań”, zamieszczono fotorelację z Nocnego Retro Grania oraz opisy gry Nicky Boom i wrogów z Wolfensteina 3D. Sama relacja z poznańskiej imprezy to fajny materiał, ale mocno nieświeży, bo event odbył się latem, a mamy obecnie zimę. Pomysł na opisywanie starych gier przez nowych autorów niezbyt mi podoba. Komu to potrzebne? Gdyby to były jakieś archiwalne materiały, kiedyś zagubione, teraz wygrzebane z pegazowej piwnicy to jak najbardziej, a tak… zwykłe zapychacze. Nie ukrywam, że dla mnie najwięcej wartości mają wspomnienia Waldiego, okraszone niepublikowanymi zdjęciami. I to dla nich głównie po nowego SS-a sięgam.

Podsumowując: replika drugiego numeru Secret Service spełni oczekiwania każdego, kto w komfortowych warunkach chce poobcować z najpopularniejszym magazynem o grach lat 90. Dodatkowe strony są idealnym uzupełnieniem oryginalnej zawartości, pozwalając fanom papieru zapoznać się z często nieznanymi faktami z historii pisma. Czy warto więc zainwestować w reedycję z Retronics? Jeśli nie jesteś ortodoksem to jak najbardziej. Warto pamiętać, że od sukcesu sprzedażowego „dwójki” zależą losy kolejnym numerów. „Trójka” się już podobno robi, a reszta… to zależy od Was.

BTW Do numeru wrzucana jest folijka z maleńkim kartonikiem z napisem „Operation Eisenfaust”. Wiecie co to jest? Nie, nie zdrapka. To naklejka do nalepienia na błędnie wydrukowany śródtytuł w opisie wrogów w Wolfensteinie 3D.

źródła zdjęć:
https://retronics.eu
Facebook / Retronics.eu