Retro nr 2/2025 (9) – nowe, lepsze. Na pewno?

Z prawie miesięczną obsuwą pojawił się wreszcie dziewiąty numer magazynu Retro. Po rezygnacji Smugglera pismo przez dłuższy czas leżało odłogiem, aż w końcu znalazł się człek gotów pociągnąć wózek dalej. Znany z CD-Action Grzegorz [Krigor] Karaś posklejał całość do kupy i w efekcie trzymam w dłoniach „nowy, lepszy” (tak stoi na okładce) numer. Pewne że jest grubszy i niestety droższy (132 strony za 35 zł), ale czy lepszy? Zerkam na ładną, przywodzącą na myśl plakat promujący Pixel Heaven okładkę i zaglądam do środka.

To co od razu rzuca się w oczy to rezygnacja z wydań tematycznych. Mamy więc wszystkiego po trochu, w stylu „dla każdego coś dobrego”. Znajdą się zwolennicy, jak i przeciwnicy takiego rozwiązania, ja sam mam mieszane uczucia. Patrzmy dalej. Działy rozmnożyły się i zamiast dotychczasowych trzech mamy pięć. Doszły „Play” i „Tech”, a „Varia(cje)” skrócono do „Varia” i w jego ramach wydzielono rubrykę z felietonami. W „Play’u” zamieszczono recenzje remasterów, reedycji, modów i remake’ów, Wprowadzono metryczki z ocenami i wyróżnik „Retro poleca”. Do „Techa” natomiast wrzucono testy sprzętowe starych i nowych gratów, a także inne artykuły podchodzące pod sprawy techniczne (np. o początkach netu w Polsce czy zgrywaniu programów z radia).

We wstępniaku Krigor pisze o odświeżeniu szaty graficznej pisma, ale gdybym nie przeczytał, to bym nie zauważył. Zmiany są tak subtelne, że nie ma o czym mówić. W paru miejscach pojawia się odrobinę inna czcionka, dodano pixelowate avatary autorów (uwierzcie mi – paskudne!) i nowe elementy graficzne: metryczki w recenzjach i znaczek jakości. Poza tym graficznie jest to wciąż stare, dobre Retro.

Tak naprawdę wszystkie nowinki furda, jeśli nie ma dobrych autorów. Nie wszystkie nazwiska, znane z poprzednich numerów, odnajdziecie. I nie chodzi tylko o tego gościa z lustra, do którego uśmiecham się łobuzersko. Personalnie nie jest jednak źle. Widzę nowych felietonistów w osobach Marcina Borkowskiego, Wojciecha Tarczyńskiego (Stare Konie) i Michała Pisarskiego (nowego felietonisty PSX Extreme). Z zadowoleniem odnotowuję obecność Bartka Kluski, który zawsze jest gwarantem ciekawych tekstów, a także Tomka Kreczmara, Mateusza Witczaka, Jakuba Rzepeckiego (RetrGralnia) i Smugglera, którego widać całkiem się nie pozbyli. Przerzucając strony nietrudno jednak nie zauważyć, że najwięcej tekstów napisał sam naczelny, ze wsparciem kilku „ekszynowców”. Tak to jest jak się ktoś bierze za robotę niecały miesiąc przed deadlinem 🙂

Ustaliliśmy już, że koniec z numerami tematycznymi. To o jakich grach w tym Retro piszą? Ano o wszystkich: FPS-ach (Battlefieldy) i RPG-ach (Might & Magic VII), survival horrorach (Dino Crisis) i strategiach (Stars!), zręcznościówkach (River Raid) i strzelankach (Return Fire). Do tego utworzyli kolumny „Mrożony Indyk” (o nowszych tytułach stylizowanych na stare) i „Stara kaszanka” (o padakach wydanych nie wiadomo po co). Jestem ciekaw, jak Wam się podoba ten wybór tytułów, bo mnie nie za bardzo – wydaje się mocno przypadkowy i wyciągnięty „z kapelusza”. Jakby opublikowali coś co mieli akurat pod ręką.

Jakkolwiek działy growe raczej słabo oceniam, o tyle szeroko pojęta publicystyka oferuje moim zdaniem dużo ciekawych tematów. Artykuły o śmieszkowaniu w grach, historie Bullfroga, chatbotów, Warhammera czy Xboxa 360 dają radę. Chętnie oglądnę Amigę 500 od środka (znam ją raczej z zewnątrz), poznam garść handheldów do gier retro, poczytam o wybielaniu konsol (mnie średnio poszło) i inwestowaniu w stary sprzęt. Nie ominę też relacji o wizycie w sklepach z retro artykułami… w Nowym Jorku. Tam jeszcze nie byłem 🙂 A i to nie wszystko, bo w „Varia” tradycyjnie znajdę kącik kulturalny i materiały z zakresu muzyki, filmu i literatury. Niedużo tego, ale zawsze coś. Pozostały jeszcze felietony – jeśli lubicie to na deser macie pięciopak do zaliczenia.

Po siedmiu miesiącach czekania Retro powróciło. Niby sporo pisałem o zmianach, ale tak naprawdę, poza rezygnacją z tematu przewodniego i wprowadzeniu ocen do recenzji reszta nowinek to duperele. Takie trochę mieszanie w kociołku, przesuwanie artykułów z jednego działu do drugiego. Jak dla mnie, o jakości pisma zawsze decydowała publicystyka i pod tym względem jestem zadowolony. A zmiany? Dla jednych są na lepsze, dla innych na gorsze. Ważne żeby Retro się dobrze sprzedawało, bo oferuje dużo ciekawych materiałów, a konkurencji praktycznie brak. Biorę się za czytanie i do zobaczenia za pół roku 🙂

źródło zdjęć:
Retro nr 9