Byłem w Pixel-Manii

Władysławowo. Plaża, port, rondo na Hel, stoiska z rupieciami i oczywiście Pixel-Mania, o której będąc pierwszy raz w tym mieście zapomniałem. Choć coś gdzieś pod skórą mnie uwierało. Gdy uzmysłowiłem sobie co, było już za późno. Trudno. Następnym razem.

Podczas drugiej wizyty już wiedziałem, gdzie na pewno zawitam. I zawitałem. Było to akurat rok temu podczas organizowanej tam retro giełdy. Pooglądałem asortyment, poszperałem w gierkach, zbiłem piątkę z Dark Archonem i zdobyłem wpis w jego książce oraz… zapuściłem żurawia do sali z automatami, ale nie miałem czasu by pograć. Drugie podejście zakończyłem na progu. Trudno. Następnym razem.

Jak to mówią: do trzech razy sztuka. I ten moment w końcu nastąpił w tym roku, choć mało brakowało, a zamiast w Pixel-Manii skończyłbym… w Al Pączino. Jednak mój wewnętrzny nerd wygrał z zewnętrznym łasuchem i oto jako wielki redaktor poczytnego serwisu internetowego, cały na biało, wśród dźwięków trąb, stąpając po płatkach kwiatów wszedłem do tej jaskini… a nie, czekaj. W sumie te płatki kwiatów to się nawet zgadzają, bo był to akurat dzień Bożego Ciała.

W każdym razie trochę siłą, trochę podstępem namówiłem towarzyszącą mi lepszą połówkę na udanie się w kierunku przybytku, o którym tu piszę. Niczym cichy klienci kupiliśmy dwie godzinne wejściówki (z czasem nie wygrasz) i wreszcie udało mi się przekroczyć próg Pixel-Manii.

Mrok dookoła rozświetlały tylko radośnie błyskające ekrany automatów. Pierwszym, który mnie skusił był ten z Sega Rally 2, przy którym szybko przekonałem się, że nie jest to maszyna zaprojektowana z myślą o prawie dwumetrowym graczu. Ale jakoś się poskładałem i przypominając sobie czasy zasiadania za kierownicą Fiata 126p rozegrałem partyjkę. Następne były Virtua Cop 2, Area 51, Tekken 3, Dead or Alive 2 i Cadillacs and Dinosaurs. Potem przyszedł czas na chwilę przerwy.

Zagłębiliśmy się w odchodzący w bok korytarz, który okazał się wić niczym labirynt, a jego ściany wypełniały gabloty. To tutaj można w spokoju kontemplować nad postępem technologicznym i przemijającym czasem oglądając umieszczone za szybą eksponaty. Dawne komputery, konsole i inne związane z gamingiem gadżety. Imponujący zbiór. Od stareńkich egzemplarzy Magnavox Odyssey, przez C64, po PS2, Xboxa, GameCube’a i Wii. Nie sposób wszystkiego wymienić. Była kolekcja ruskich gierek typu Elektronika IM czy pokaźny zestaw poświęcony Pegasusowi. Mojej żonie oczy zaświeciły się na widok Atari 65XE i jego mocniejszych braci, mnie gdy ujrzałem pierwsze PlayStation i Atari 2600. Gdzie nie spojrzeć coś ciekawego, a do niektórych sprzętów podłączone były kontrolery i można było na nich pograć. Fala nostalgii zaczęła wzbierać, a do wyjścia jeszcze daleko. Korytarz wije się, zakręca, wydaje się nie mieć końca.

W końcu jednak wracamy do pierwszej sali. Tam po raz kolejny przebiegamy wzrokiem po ekranach automatów. Tu River Raid, tam Donkey Kong, ale palce układają mi się na Metal Slugu. Szybka partyjka, jednak do moich uszu dociera dźwięk jednoznacznie kojarzący się z Gwiezdnymi Wojnami. Nie jestem fanem, wolę Star Treka, ale czuję się zaintrygowany. Zaglądam do następnej sali, w której jeszcze nie byłem. Żona dostrzega Mortal Kombat 2. Już wiem, że tam zostanie. Chcąc nie chcąc muszę pokazać swoją wyższość, więc wybieram Scorpiona i udowadniam, że palce nie są jeszcze takie stare, a pamięć mięśniowa nie taka krótka. Po partyjce idę dalej. Nęcony marszem imperialnym mijam kolejne automaty. W końcu jest: Star Wars Trilogy, któremu nie mogę się oprzeć. Zasiadam, chwytamy drążek i cisnę jakby świat miał się jutro skończyć. Nie trwa to długo, ale taki już urok gier arcade. Przechodzę z pokoju do pokoju zatrzymując się przy kolejnych automatach, pykając trochę w to, trochę w tamto. W końcu wracam do żony. Ta nadal w skupieniu katuje Mortala i odrywa wzrok od ekranu tylko w chwili, gdy z transu wyrywa ją głośny dźwięk uruchomionego Dance Dance Revolution. Spogląda na mnie i pyta: „serio?” Ja tylko wzruszam ramionami, wybieram utwór i zaczynam… coś co trudno nazwać. Jakieś dziwne nieskoordynowane podrygi. Wiem, bo mnie nagrała. Teraz ma haka. I tak było warto.

Godzina minęła szybko. Czas gdzieś w tym mroku, w tych korytarzach niebezpiecznie przyspieszył. Nadeszła pora by się zbierać. Ja byłem zadowolony. Moja druga połówka przyznała, że nie spodziewała się, że tam jest tak dużo tego wszystkiego. To co z zewnątrz wygląda tak niepozornie, kryje w sobie kawał growej historii. Też była zadowolona, choć jak sama określiła trochę przebodźcowana. Fakt, niektóre maszyny były wyjątkowo głośne. Nie każdy jest przyzwyczajony.

Na koniec spotkaliśmy właściciela. Zagadał, wymieniliśmy się kilkoma zdaniami. Zapytał czy się podobało i zaprosił na retro giełdę, która miała się odbyć nazajutrz. Niestety tym razem czas nie pozwolił się nam na niej zjawić. Ja podpytałem jeszcze o słynny barakowóz, ale ten był w innej lokalizacji i jeszcze zamknięty. Czeka na otwarcie sezonu. W uszach melodię z Dance Dance Revolution zaczęły mi wypierać dźwięki miasta, adrenalina wracała do bezpiecznego poziomu, choć endorfiny jeszcze lekko szumiały. Jeszcze do Pixel-Manii wrócimy. Na pewno.

źródła zdjęć:
Logo – https://www.facebook.com/pixelwladyslawowo
zbiory własne