Za nieco ponad trzy tygodnie w sprzedaży pojawi się książka Bartłomieja Kluski pt. „Legendy gier wideo”. Jej wydawcą i redaktorem jest Zbigniew [B-Beck] Jankowski, a patronem Eurogamer.pl, site któremu B-Beck od lat szefuje. To szósta książka Bartka, który jest bardzo płodnym autorem, na swój sposób wyjątkowa. Lubicie poczytać o legendach branży i wchłaniacie komiksy duetu Kluska-Kleszcz jednym niuchem? Jeśli tak, to pozycja dla Was.
Na rynku co rusz pojawiają się kolejne tytuły po polsku, sam mam już ich całą półkę. Nie przypominam jednak sobie, by ktoś wydał u nas tytuł traktujący wyłącznie o twórcach gier wideo. A tutaj mamy ich aż 22, opisanych na 250 kolorowych stronach. To daje po kilkanaście stron na każdego, cóż, niedużo. Nie jest to więc analiza każdej minuty ich życia, raczej kompendium zbierające do kupy najważniejsze fakty. Starzy wyjadacze branżowi pewnie będą się nudzić, reszta powinna być ukontentowana. Tym bardziej, że całość napisana jest plastycznym językiem Bartka i okraszona ciekawą szatą graficzną Tomasza Kleszcza (ilustracje rulez!). Zapowiada się naprawdę fajna książka, w sam raz na wakacje. Takie mam właśnie co do niej plany.
Więcej informacji o „Legendach gier wideo” można znaleźć na stronie https://legendygier.pl. Obecnie książkę można zamówić w przedsprzedaży za sensowne 44,90 zł. Szkoda tylko, że nie jest planowana wersja w twardej okładce, taką bym łyknął. Planowany jest za to e-book, którego ja z kolei nie łykam. Podsumowując: mimo iż z B-Beckiem mamy od 20 lat na pieńku, mocno „Legendy” polecam 
Tak więc, Bartłomieju Klusko, tydzień temu ustaliliśmy tutaj (to znaczy jednostronnie) kwestię zasadniczą. Nie używasz w swoim blogasku słów, które wstydziłbym się tu cytować.
https://kluska.substack.com/p/kroniki-gownowacenia
Dobra, nie było tematu.
„1. Kiedy to zleciało? Cztery lata temu – z powodu kryzysu wywołanego Covidem oraz ogólnej niechęci ludzi do czytania prasy – upadł miesięcznik “Pixel”, w którym regularnie publikowałem teksty. Co pewnie, jako człowiek nagle pozbawiony zajęcia, przyjąłbym z pokorą i zajął się inną działalnością, np. graniem w gry lub jeżdżeniem na rowerze, na co wcześniej, jako człowiek piszący, nie miałem czasu.”
A pisanie tekstów do kwartalnika? Toć miało wówczas miejsce.
„Ale – zupełnym przypadkiem – dosłownie kilka dni przed zgonem wzmiankowanego periodyku zainwestowałem w dość fikuśną mechaniczną klawiaturę. Potrzebowałem więc powodu, by jej używać i w swoich oczach uczynić ten drogi, a w świetle opisanych wydarzeń zupełnie zbędny, zakup uzasadnionym.”
A pisanie tekstów do kwartalnika?
„Gazety – jak już wiedziałem – nie rokowały dobrze, mogłem więc na mojej nowej klawiaturze pisać (1) niszowe książki lub (2) równie niszowy newsletter.”
A pisanie tekstów…
„Po namyśle wybrałem ścieżkę nr 2 (choć raz na jakiś czas książkę też zdarzy mi się skrobnąć).”
A pisanie…
https://imgur.com/a/WINw8Jg
Nie wspominając o wysyłaniu tekstów (choć sporadycznie) do eurogamer.pl oraz do miesięcznika. Swego czasu także do polskigamedev.pl. Nie WYPOMINAM, tylko PRZYPOMINAM.
„No i ten cotygodniowy, felietonowy rytm pozwala mi publicystycznie nie zardzewieć, a wspomnianej wcześniej fikuśnej klawiaturze nie pokryć się kurzem.”
A… nevermind.
„2. Natomiast dzięki hojności tych z Państwa, którzy wspierają moją aktywność za pośrednictwem funduszu kawowego, zyskałem poczucie, że to pisanie ma sens.”
Pro forma albo publico bono – nie miałoby sensu?
„Co jest kluczowe, bo – dobiegając pięćdziesiątki, a więc czas bezpłatnych staży i praktyk mając dawno za sobą – z zasady nie piszę nic za darmo.”
Wiem.
„Niemniej te newslettery traktuję specjalnie, trochę jako działalność misyjną, i chcę dostarczać wszystkim chętnym za darmo, bez paywalla oraz innych finansowych ograniczeń.”
Hurra?
„Bez dobrowolnych datków nie byłoby to możliwe.”
Jeszcze z 2 lata temu było.
„Mecenasom w tym miejscu z całego serca dziękuję!
Zwłaszcza że czasem spływają do mnie świadectwa czytelników, którzy pod wpływem moich tekstów np. porzucili social media, redukują używanie smartfona lub nie korzystają z AI w swojej twórczości.”
Aktualnie to właśnie dzięki AI rozwijam swoją twórczość.
https://imgur.com/a/baK3nIM
„3. Choć oczywiście wolałbym pisać o czymś innym – na przykład o radościach płynących z przeczytanych książek i obejrzanych filmów.”
Toć recenzujesz książki. Inna sprawa, że nie zawsze beletrystykę o zachodzącym słońcu.
„Niewesoła rzeczywistość wokół sprawia jednak, że muszę podejmować tematy takie jak zgłupienie w czasach social mediów i AI oraz chciwość korporacji technologicznych, które prędzej czy później (raczej prędzej) wszystkich nas wykończą.”
Zobacz, ocean (…) on nic nie musi. Może zrobić, co chce, ale nic nie musi…
Sylwia, film „Sala samobójców”, 2011.
„Oczywiście, mówiąc językiem złego internetu, “zasięgi” mi spadają, więc albo ja piszę coraz gorzej albo ludzie coraz mniej chcą czytać dłuższe teksty i nie potrafią już wyrwać się z algorytmicznego infinite scrolla. Ale spokojnie – jest nas tu wciąż na tyle dużo, że do piątych urodzin newslettera powinniśmy dociągnąć.”
No to jakieś chwytliwe tematy dawać (jak powyższy). U mnie 200 wyświetleń na start (generalnie) traktuję już jako standard. Aczkolwiek wszystko zależy WŁAŚNIE od pierwszej klatki teledysku.
Jeśli są szare chmury – te 200 ciężko osiągnąć z początku. Gdy (przy durnowatym shorcie, typowo dla zasięgów, takie też tworzę) internauci widzą biuściastą blondynę we wannie pełnej piany skrywającej jej (ekhm…) atrybuty, to w kilka godzin wyświetleń mam 700.
https://imgur.com/a/9isV94r
Najlepsze jest to, że ja… raz – mam tego pełną świadomość, dwa – jako artysta (a przynajmniej tak się postrzegam) oczekuję, by jak najwięcej osób obcowało z moją twórczością, ale też… trzy – paradoksalnie trzymam się doktryny, by teledyski montować tak, aby OD POCZĄTKU do końca przedstawiały moją wizję danego zagadnienia. A nie w sposób taki, by… przyciągały uwagę internautów. Co (oczywiście) obniża mi zasięgi. Ale… taką ścieżkę artystyczną obrałem, trudno. Ktoś mi kiedyś tutaj zarzucił, że jestem megalomanem. No gdzieżby!
Tylko że różnica jest taka, że ja to robię dla zabawy, to znaczy z głodu tworzenia przede wszystkim (jak kiedyś pisanie wierszy, opowiadań i książek), a Ty jednak oczekujesz, że wśród osób, które czytają Twój blogasek, znajdą się tacy (znajdują, oczywiście), którzy prześlą kawę. Zatem (w świetle tego, co napisałeś) nie do końca mógłbyś sobie pozwolić na taką swobodę twórczą. Rozumiem realia. To znaczy, rzecz jasna, decydujesz Ty.
Twój blogasek obchodzi właśnie czwarte urodziny, zatem – sto lat blogaskowi! Twojemu nań pisaniu, BK. Przepraszam za moje powyższe marudzenie, tak już mam.
„Życzenia? Propozycje współpracy? Prezenty? Przypominam, że mam nowy adres e-mail, tj. pocztakluski@proton.me. Proszę śmiało korzystać.”
WTF? Masz już klawkę mechaniczną, to Ci wystarczy.
Czego jeszcze byś chciał? HOTAS-a? Gilotynę na kabel od myszy, czy jak to się nazywa? Matę pod fotel gamingowy?
Żartuję. Wszystkiego, czego chcesz, o czym tylko marzysz, dzisiaj życzę Ci! []