W weekend oglądnąłem dawno wyczekiwany film Thank You For Playing. W Internecie przeważają pozytywne opinie na temat tego obrazu, ja jednak takim entuzjastą nie jestem. Parę rzeczy mi się nie podobało.
Po pierwsze: konwencja filmu – jest to ciąg powycinanych kawałków wywiadów z ludźmi z branży. Po godzinie patrzenia na gadające głowy człowieka dopada znużenie. Brak większej ilości przerywników, wstawek filmowych, zdjęć, animacji itd. Brak też lektora, który by zdynamizował przekaz, przechodził płynnie z wątku na wątek (do dziś nie mogę zapomnieć rewelacyjnego Tomasza Knapika z „Escape”). Zamiast tego dodano śródtytuły i napisy, które wypadły po prostu słabo i generowały kolejne dłużyzny.
Po drugie: zawartość. Może ktoś, kto ostatni raz kontakt z prasą grową miał pod koniec lat 90-tych i od tego czasu zapadł w sen zimowy, znajdzie tutaj jakieś rewelacje. Reszta raczej nie. Powtórzono praktycznie wszystko, co branża sama o sobie wielokrotnie mówiła. No może poza tym, że Pegaz Ass lubi siedzieć po turecku. Bardzo liczyłem na wyjaśnienie po latach największej zagadki tamtego okresu, czyli okoliczności odejścia Martineza z Secret Service. Tyle czasu minęło, można by było już bez emocji, rzeczowo, na spokojnie wyjaśnić, co się wtedy stało. I mogliby to zrobić sami zainteresowani. Niestety, Waldek kolejny raz się zapowietrzył, a Martinez… cóż, jego w filmie nie ma! Osoby w latach 90-tych w branży najważniejszej nie zdołano przekonać do występu w filmie, choćby kilka minut! To jest chyba największa porażka autorów.
Czy więc film jest zły? Nie, jest dobry (choć nie doskonały) i warty polecenia. Fajnie, że powstał, że chciało się komuś zebrać do kupy tych kilkunastu zgredów i wysłuchać ich wspomnień. Największą jednak wartość będzie miał dla starych, niepoprawnych sentymentalistów oraz smarkaczy, którzy chcieli by się dowiedzieć, „jak to drzewiej było”.
