Data pierwszego/ostatniego numeru:
kwiecień 1993 / listopad 2001 (edycja 1)
wrzesień 2014 / listopad 2014 (edycja 2)
Ilość numerów: 99
97 - edycja 1, w tym
95 - numery zwykłe:
nr 1-67 - pod nazwą Secret Service
nr 68-85 - pod nazwą New S Service
nr 86-95 - pod nazwą Secret Service
2 - numery specjalne
2 - edycja 2
Nakład:
102 000 - 104 000 egz. (1993)
104 000 egz. (1994)
104 000 - 125 000 egz.(1995)
125 000 - 147 000 egz. (1996)
149 000 - 170 000 egz. (1997)
130 000 - 158 000 egz. (1998)
130 000 - 135 000 egz. (1999)
120 000 - 125 000 egz. (2000)
120 000 egz. (2001)
50 000 egz. (2014)
Liczba stron:
36 - 52 (1993)
52 - 84 (1994)
68 - 84 (1995)
84 - 100 (1996)
100 - 124 (1997)
116 - 132 (1998)
116 - 148 (1999)
132 (2000)
132 - 134 (2001)
100 (2014)
Wydawca:
ProScript Sp. z o.o. - Warszawa (edycja 1)
Idea Ahead Robert Łapiński - Warszawa (edycja 2)
Adres redakcji:
ul. Wronia 35/37, 00-846 Warszawa (edycja 1)
Indeks:
321052 - nr 04/93-12/00
361577 - nr 01/01-11/01
402559 - nr 09-10/14 - 11-12/14
ISSN:
1230-7726 - nr 08/93-05/99 i 01/01-03/01
1507-8418 - nr 06/99-12/00
1641-7380 - nr 04/01-11/01
2353-9984 - nr 09-10/14 - 11-12/14
Format:
210x297 mm - nr 04/93-11/01
211x280 mm - nr 09-10/14 - 11-12/14
Redaktorzy naczelni:
Marcin [Martinez] Przasnyski (1993-1998)
Aleksandra [Krupik] Cwalina (1998)
Emil [Emilus] Leszczyński (1998-2000)
Waldemar [Pegaz Ass] Nowak (2000-2001)
Piotr [Micz] Mańkowski (2014)
Redaktorzy/współpracownicy:
Charakterystyczne rubryki: Supery, Przecieki, W imadle, KGB, Kombat Korner, Gawędy po fai, Z Archiwum X, Star Wars, Manga Room
Inne wyróżniki: czerwona okładka, żółty tytuł z wplecionym biało-niebieskim zygzakiem
Secret Service
- miesięcznik, wydawany w latach 1993-2001, jeden z najpopularniejszych
i najdłużej funkcjonujących na polskim rynku. Pierwszy numer, który
pojawił się 16 marca 1993 roku, został przygotowany przez byłych
redaktorów Top Secret, którzy rok
wcześniej opuścili rodzimą redakcję. Przygotowania do startu Secret Service
trwały kilka miesięcy. W efekcie powstało pismo o bardzo profesjonalnej
jak na swoje czasy szacie graficznej, kolorowe, z dużą ilością zdjęć.
Znakiem rozpoznawczym Secret Service
stała się czerwona okładka z żółtym tytułem i biało-niebieskim
zygzakiem, której wygląd od pierwszego do ostatniego numeru nie uległ
zmianie (poza jubileuszowym numerem 50 z 10/1997, który miał czarną
okładkę). W pierwszym numerze znalazło się miejsce na opisy 25 gier,
rubryki Rzut Okiem, Tips&Tricks, Top Ten oraz Przecieki. Opisywano
gry zarówno na platformy 8-, jak i 16-bitowe.
Pismo
szybko odniosło sukces i zapewniło sobie rzeszę wiernych fanów. W
kolejnych latach Secret Service
zwiększył nakład i objętość oraz poszerzył skład redakcji. Redaktorzy
czasopisma jako pierwsi w Polsce zaczęli jeździć na targi branżowe ECTS
(Londyn) i E3 (Los Angeles). W magazynie pojawiły się nowe działy o
grach, tematy okołogrowe, a także rubryki nie związane z branżą
elektronicznej rozrywki (Z Archiwum X, Star Wars, Manga Room). Secret Service
był pierwszym periodykiem w naszym kraju, który zaczął wypuszczać
edycje z dyskietkami (SS 19 z 12/1994) i CD (SS 30, 36-64 z 6/1996-1/1999
oraz SS 86-91 z 1/2001-6/2001). Poza dużą grupą wiernych czytelników,
pismo posiadało sporą grupę antyfanów. Secret
Service
posądzano o recenzowanie gier na podstawie dem, propagowanie piractwa
(opisywanie tytułów niedostępnych drogą oficjalną w Polsce) i arogancję
w stosunku do konkurencji. Wizerunkowi pisma z pewnością nie pomagały
zarozumiałe przechwałki o druku na ekologicznym papierze czy
umieszczanie na okładce napisów typu "Biggest Selling Computer Games
Magazine in Europe" (od SS 40 z 11/1996) czy "Biggest Selling Computer
Games Magazine in Poland" (od SS 55 z 3/1998).
Pierwszą
oznaką kryzysu, a na pewno poważnych zmian, jakie miały
dotknąć Secret Service,
było odejście Marcina [Gulasha] Góreckiego, odpowiedzialnego za Kombat
Korner i kącik konsolowy. Gulash pociągnął za sobą część redakcji i
założył swoje własne konsolowe pismo - NEO.
Kolejny, mocny cios nadszedł latem 1998 roku, kiedy to redakcję po
konflikcie z Pegaz Assem opuścił Marcin Przasnyski. Nowym redaktorem
naczelnym została Aleksandra [Krupik] Cwalina, dotychczasowa
zastępczyni Martineza. Jej rządy trwały jednak ledwie przez dwa numery,
po czym została zastąpiona przez Emila [Emilusa] Leszczyńskiego. Zmiany
dotknęły również tytułu czasopisma, o prawo do którego toczył się spór
prawny. W efekcie od numeru 68 (z 4/1999) nastąpiła zmiana tytułu na New S Service.
Dużym kunsztem wykazała się osoba odpowiedzialna za skład,
wkomponowując nową nazwę w okładkę tak idealnie, że nabywcy mieli
kłopot z dostrzeżeniem różnicy.
Kłopoty z tytułem to nie jedyne problemy pisma prowadzonego
przez Waldemara Nowaka. Kolejnym elementem konfliktu z Marcinem
Przasnyskim było Kompendium Wiedzy. Kompendia to
książki o tematyce gier, wydawane przez zespół Martineza jeszcze w
czasach, kiedy pracował w Secret Service.
Po jego odejściu temat jednak nie umarł. Redakcja bowiem już bez niego
rozpoczęła prace nad kolejną, czwartą częścią publikacji. Reklamy
mającego pojawić się lada moment Kompendium 4 pojawiły się na
łamach kilku numerów Secret Service.
Pegaz Ass nie zdawał sobie jednak sprawy, że również Martinez, przy
pomocy grupy przyjaciół (m.in. Krupika, C(w)alineczki, Gulasha i
Banana) przygotowuje swoją własną wersję Kompendium i zamierza
je wydać przed Pegazową książką. Kiedy Kompendium K4 Martinez i
Przyjaciele pojawiło się na rynku, wielu fanów Secret Service kupiło ją sądząc, że ma do
czynienia z pozycją reklamowaną wcześniej na łamach pisma. Sprawa się
wkrótce wyjaśniła, jednak walka o względy fanów i podbieranie klienteli
pogłębiło jeszcze niesnaski pomiędzy dwoma założycielami Secret Service. Z czasopismem pożegnali się
również ci redaktorzy, którzy pomagali Martinezowi w tworzeniu jego
wersji kompendium.
Wydawało
się, że w 2001 roku czasopismo wyszło w końcu na prostą. Od numeru 86
powrócono do pierwotnego tytułu Secret Service,
zaczęto również wydawać wersję magazynu z cd coverem.
Pismo jednak nie dość szybko reagowało na zmiany zachodzące w branży
(wzrost znaczenia Internetu, rola pełnych wersji gier na CD). Kiedy,
począwszy od SS 92, zrezygnowano ponownie z płytek CD, kryzys czuć było
na odległość. Koniec przyszedł w grudniu 2001. Tuż przed wydaniem 96
numeru Secret Service, na stronie
pisma ukazał się wpis: W związku z ciężką sytuacją na polskim rynku
prasowym oraz pogarszającą się kondycją pisma, kolejne wydania Secret
Service zostają wstrzymane na czas nieokreślony. Tym samym chcielibyśmy
podziękować wszystkim naszym Wiernym Czytelnikom za wiele dni,
miesięcy, lat spędzonych razem z nami. Niech SECRET SERVICE zawsze
będzie z Wami! - Redakcja Secret Service". Informacja ta została
szybko skasowana i zdementowana przez Waldemara Nowaka. Miał to być
efekt ataku piratów na serwer strony. Jednak nowy, grudniowy numer Secret Service
już się nie ukazał. Do dziś krążą plotki o istnieniu pewnej ilości
wydrukowanych egzemplarzy SS 96, które jednak nie pojawiły się w ani w
oficjalnym, ani nieoficjalnym obiegu.
Po zamknięciu Secret Service część miłośników postanowiła podtrzymać pamięć o piśmie w Internecie. Pojawiły się fanowskie artykuły, gazetki, dedykowane strony. Najbardziej popularnym, starającym się utrzymać podobną formułę periodykiem był e-zin SS-NG, którego pierwszy numer pojawił się w lipcu 2002. W sumie ukazało się 35 numerów. Zin zakończył działalność w październiku 2005 roku.
W pierwszej połowie 2014 roku powstała inicjatywa wskrzeszenia Secret Service.
Autorami pomysłu byli: Robert [Łapusz] Łapiński (organizator retro imprezy Pixel Heaven), Waldemar [Pegaz Ass] Nowak oraz Piotr [Micz] Mańkowski. 15 lipca na łamach
serwisu polakpotrafi.pl wystartowała akcja zbierania funduszy na restart czasopisma. W ciągu 1,5
miesiąca 3688 wspierających wpłaciło 284 110 zł., dzięki czemu przekroczono ponad 3-krotnie zakładany próg (93 000 zł.). W efekcie wskrzeszony
Secret Service, opatrzony numerem 97 pojawił się 29 września 2014 r. w kioskach (jako dwumiesięcznik). Na czele pisma stanął Micz,
a lista autorów objęła znane postaci świata prasy o grach, w tym dawną konkurencję, m.in. Marcina [Borka] Borkowskiego, Piotra [Naczelnika] Pieńkowskiego,
Dariusz [Sir Haszaka] Michalskiego i Jacka [Dr Destroyera] Grabowskiego. Niestety, w wyniku nieporozumień pomiędzy Waldemarem Nowakiem a wydawcą ukazały się
tylko dwa numery nowego Secret Service.
Ciekawostki:
W numerze 14 Secret Service z 6/1994, w rubryce "Przecieki" pojawiła się informacja: "Nakład
Secret Service, wydany 16 marca 1993 r. został oficjalnie wyczerpany! Postanowiliśmy jednak nie pozostawić na lodzie tych, którzy
zdążyli zamówić "jedynkę" w krótkim okresie bezwładności pomiędzy stwierdzeniem zerowego stanu magazynu. Ten jeden jedyny raz dodrukujemy numer. Będzie to
specjalna seria, opatrzona numerami seryjnymi i autografami, w bardzo małym nakładzie. Jest to ewenement na skalę światową, bo takich ruchów po prostu
się nie robi. My robimy to dla was.
Po raz ostatni macie możliwość zamówić numer pierwszy. Jeśli ktoś się wahał - niech zrobi to teraz. Będzie to specjalny,
bootlegowy egzemplarz - czarno biały, dostępny tylko farciarzom".
Czy rzeczywiście wybrańcy otrzymali czarno-białe, ponumerowane egzemplarze pierwszego
Secret Service z autografami autorów? Okazało się, że tak, choć nakład musiał być mikroskopijny. Posiadacze unikatowych
egzemplarzy trzymają je chyba w sejfach, bowiem na aukcjach darmo szukać rzeczonego SS-a. Zdjęcia przedstawionego poniżej egzemplarza (No. 178) trafiły do
Zapachu papieru dzięki uprzejmości jednego z czytelników.
 |
 |
